We waren als syndicaal team niet helemaal zeker met hoeveel we uiteindelijk zouden zijn. De avond voordien hadden vijf collega’s aangegeven dat ze om 9u30 aan het station zouden staan. Uiteindelijk bleken we met vijftien collega’s te zijn om samen naar de loopbaanmars te trekken.
Op de trein zaten we al goed dicht bij elkaar, maar pas toen we in Brussel-Noord aankwamen, werd duidelijk dat dit geen betoging zoals een andere zou worden. Op alle perrons stonden nog mensen aan te schuiven om uit het station te geraken. De mensen van de vorige trein waren nog niet van het perron geraakt, of er kwam al een nieuwe overvolle trein aan. Het duurde dan ook een eeuwigheid voor we uit het Noordstation geraakten.
Waarom we kwamen betogen?
- Tegen de pensioenmaatregelen — daar waren we het allemaal over eens.
- Tegen de harteloze maatregelen tegenover vluchtelingen en mensen met een migratieachtergrond — dat wensten een aantal van mijn collega’s zeer duidelijk te expliciteren. Vandaar dat we allemaal hartjes opgespeld kregen.
- Tegen de blijvende besparingen in onderwijs, openbaar vervoer, …
Nog eens de klassieke Noord-Zuid as
We kwamen rond 10u15 aan in het Noordstation en bereikten pas om 12u30 de hoek van de Adolphe Maxlaan. Mijn collega’s besloten dan maar, net zoals tienduizenden anderen, om het klassieke Noord-Zuidtraject te volgen en via het Brouckèreplein en de Beurs richting Zuidstation te wandelen. We hadden tijdens dat hele traject nooit het gevoel dat we niet in de betoging zaten.
