“Ik ben even naar het park, op jacht naar bloesems,” riep ik nog door de gang, terwijl ik de deur achter me dichttrok.
Het was het einde van de ramadan, de tweede van de drie dagen Suikerfeest. De dag had zich van zijn mooiste kant laten zien, en alles wees erop dat de late namiddag zou uitmonden in zacht strijklicht. In huis slingerden een paar camera’s rond, elk met nog een handvol opnames. Ik wilde die filmpjes graag volschieten voor een project waar ik op zit te broeden.
Ik zat met mijn camera tussen de struiken, helemaal gefocust op de bloesems en op hoe het licht hun frêle vormen accentueerde — hoe wit nooit helemaal wit is. Dit jaar liep alles voor. Planten die andere jaren pas binnen enkele dagen zouden openkomen, waren nu al uitgebloeid. Gemiddeld tien dagen te vroeg, zeggen ze op de radio. Gelukkig voor mij bloeiden er ook nog evenveel die normaal pas later hun moment krijgen.
En dan, plots, stonden ze daar. Ze kwamen me halen.
“Mijnheer, mijnheer, wil jij onze foto maken?”
Ik aarzelde. Ik was diep in mijn bloesemzone beland, in dat stille, aandachtige kijken waarin de wereld even geen vragen stelt. Maar toen ik hun gezichten zag — dat ongeduldige, open stralen — verdween de twijfel meteen. Ik vroeg hen om een stap opzij te zetten, het strijklicht in. Ze deden wat ik vroeg, al waren ze een beetje teleurgesteld toen ik zei dat ik op film werkte. Ze hadden gehoopt de foto’s meteen te kunnen delen, op hun socials, zoals dat hoort. Dat was tenminste hun plan geweest toen ze me hadden aangesproken.
“Gaan ze dan echt pas klaar zijn tegen de paasvakantie?” vroegen ze, een beetje ontgoocheld.
Ik hield woord. Gisteren ontwikkelde ik de filmpjes en scande ze meteen in. Ik was de foto eigenlijk alweer vergeten. Ik ken hun namen niet eens. Aan het begin van de paasvakantie zouden ze me een mailtje sturen, hadden ze gezegd.
Sir, sir, would you take our picture?
“I’m just heading to the park, hunting for blossoms,” I called down the hallway as I pulled the door shut behind me.
It was the end of Ramadan, the second of the three days of Eid al-Fitr. The day was at its best, and everything suggested the late afternoon would give way to soft, raking light. A few cameras were lying around the house, each still holding a handful of exposures. I wanted to use up those rolls for a project I’d been quietly turning over in my head.
I was sitting among the bushes with my camera, completely absorbed by the blossoms and by the way the light traced their fragile forms — how white is never quite white. This year, everything was early. Plants that in other years would only start to open in a few days’ time had already finished flowering. On average, they say on the radio, most plants are blooming ten days too soon. Fortunately for me, just as many were still in bloom — plants that would normally have their moment later.
And then, suddenly, they were there. They came to get me.
“Sir, sir, would you take our picture?”
I hesitated. I was deeply immersed in my blossom zone, that quiet, attentive way of looking in which the world asks nothing of you. But when I saw their faces — that open, impatient glow — the doubt disappeared at once. I asked them to take a small step aside, into the raking light. They did as I asked, though they were a little disappointed when I told them I was shooting on film. They had hoped to share the photos immediately, on their socials, as one does. At least, that had been the plan when they called out to me.
“Will they really only be ready by the Easter break?” they asked, slightly crestfallen.
I kept my word. Yesterday, I developed the rolls and scanned them straight away. I had actually already forgotten about the photograph — as sometimes happens with images you make unexpectedly. I don’t even know their names. They said they would send me an email at the start of the Easter break.